Het is iets wat ik zelf lang moeilijk vond: duidelijk zijn zonder dat het voelt als afwijzen.

Maar er is een verschil tussen nabij zijn en grenzeloos zijn. Dat verschil voelen cliënten ook.

Duidelijkheid is voor de meeste mensen met een ingenieuze beschermstijl geen afwijzing. Het is zekerheid.

Maandag 8 juni gaan we hier dieper op in. Masterclass 3: Duidelijk blijven zonder het contact te verliezen.

Je vindt de link in bio als je je nog wilt inschrijven

De voorbije maanden werkten we achter de schermen aan iets waar we al lang over nadachten.

Een podcast.

Voor psychologen en therapeuten die werken met complexe casussen en die scherper willen zien wat er speelt onder het gedrag dat ze dagelijks tegenkomen.

Want wat wij elke dag zien, in onze eigen praktijk en bij de therapeuten die we begeleiden: gedrag dat verwarrend lijkt, is zelden willekeurig. Het is bijna altijd een strategie. Eentje die ooit zin had.

Dat kader verandert hoe je kijkt in een sessie. Hoe je luistert. Wat je doet.
Daar praten we over in 𝗗𝗲 𝗣𝗿𝗮𝗸𝘁𝗶𝗷𝗸 𝗣𝗿𝗮𝗮𝘁 𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗛𝗲𝗰𝗵𝘁𝗶𝗻𝗴.

Onze trailer staat online op Spotify, Apple Podcasts en YouTube. De eerste afleveringen komen er binnenkort aan.

De link vind je in onze bio.

Er was een periode in mijn praktijk dat ik grenzen stelde met excuses erbij.
"Ik begrijp dat het lastig is, maar..."
"Ik wil je niet voor het hoofd stoten, maar..."
Alsof de grens zelf iets was om me voor te verontschuldigen.
Pas later begreep ik wat ik eigenlijk aan het doen was.
Ik probeerde de grens zachter te maken zodat het contact intact bleef. Maar wat ik eigenlijk deed, was de boodschap onduidelijker maken.
En onduidelijkheid is voor iemand met een ingenieuze beschermstijl geen geruststelling.
Het is nieuwe onzekerheid.
Want als de therapeut zelf niet weet waar de lijn ligt, hoe weet de cliënt dan waar hij aan toe is?
Een heldere grens - warm gesteld, maar duidelijk - is voor de meeste mensen geen afwijzing.
Het is zekerheid.
En zekerheid is precies waar een hechtingssysteem naar op zoek is.

Maandag 8 juni gaan we hier dieper op in in masterclass 3. Link in bio.

Ze zei het heel gewoon, ergens halverwege de sessie.

"Ik heb er gewoon mee leren leven."

Ze glimlachte erbij. Keek me even aan. En ging verder.

Ik knikte. Stelde een volgende vraag. En het gesprek ging door.

Maar iets in mij bleef hangen aan die zin.

Niet aan wat ze zei. Aan hoe ze het zei.

Die glimlach die iets te snel kwam. De manier waarop ze meteen doorpraatte, alsof de zin al voorbij was voor hij goed en wel gezegd was. Alsof ze zelf niet wilde stilstaan bij wat ze net had neergelegd.

Pas in de auto naar huis begreep ik wat er speelde.

Ze had me net iets heel groots verteld. En ik had er een volgende vraag op gezet.

Dat moment kost me nu niets meer om te herkennen. Maar vroeger kostte het me een uur rijden.

Als je lang genoeg met mensen werkt, leer je dat de zwaarste dingen zelden luid binnenkomen.

Ze komen verpakt in een bijzin. In een schouderophalen. In een glimlach die net iets te vroeg verschijnt.

Het zijn de momenten waarop iemand iets neerlegde en tegelijk al klaarstond om het weer op te rapen, voor jij er iets mee kon doen.

In het DMM van Crittenden noemen we dat geen toeval.

Het is een strategie. Eén die ooit geleerd heeft: als ik het klein maak, blijft het veilig.

Als ik het wegwuif voor een ander dat doet, houd ik de controle.

Als therapeut is de vraag dan niet: hoe confronteer ik dit?

Maar: hoe maak ik het veilig genoeg dat het groter mag worden?

Na zo'n sessie vraag ik mezelf altijd één ding:

Had ik eerder moeten vertragen?

Niet omdat ik de verkeerde keuze maakte. Maar omdat ik wil weten of ik de juiste maakte.

Jij ook?

Of is er een andere vraag die bij jou terugkomt na een sessie die je blijft nazinderen?

Herkennen is één ding.

Weten wat je er mee doet, is een tweede.

Als je ziet welke beschermstijl iemand inzet, begint de volgende vraag: welke taal kies je? Welk tempo? Wanneer geef je ruimte en wanneer breng je structuur?

Daar gaan we 2 juni over praten.

Masterclass 2: Afstemmen op wat je ziet | 19u | link in bio

Gisterenavond, na de masterclass, stuurde iemand ons dit:
"Ik dacht dat ik dit al wist. Maar ik zag het nooit zo."

Ik heb die zin nog een paar keer gelezen.
Want dat is precies het verschil tussen kennis en kader.

Kennis zegt: A-strategie betekent dat iemand gevoel onderdrukt en feiten benadrukt.
Een kader zegt: kijk naar wat er in dit gesprek, op dit moment, in dit contact gebeurt en wat dat van jou vraagt.

Gisteravond gingen we in op hoe je een beschermstijl herkent terwijl het gesprek nog bezig is. Niet als theorie. Maar aan de hand van wat je letterlijk ziet, hoort en voelt in een sessie.
Tempo. Woordkeuze. Hoe iemand contact maakt of precies niet.

Er waren momenten van stilte in de groep na een voorbeeld. Niet omdat het te moeilijk was.
Maar omdat het te herkenbaar was.

Volgende masterclass: dinsdag 2 juni. Afstemmen op wat je ziet - hoe pas je je taal, tempo en timing aan op basis van wat je waarneemt?

Nog niet ingeschreven? Link in bio

Vanavond 19u: onze eerste masterclass.

We gaan het hebben over wat je eigenlijk ziet als je kijkt.

Niet naar de woorden van je cliënt.

Maar naar het tempo. De taal. Het lichaam. Het contact dat er wel of niet is.

Een beschermstijl herkennen terwijl het gesprek bezig is - niet pas achteraf.

Nog een plaatsje vrij? Link in bio.

Na een zware sessie doe ik altijd hetzelfde.
Ik rijd naar huis. En ergens onderweg beginnen de vragen.

Had ik eerder moeten vertragen?
Had ik die stilte moeten laten of er iets mee moeten doen?
Was ik te dicht bij iets gekomen of net niet dichtbij genoeg?

Het zijn geen tekenen van twijfel aan mezelf.
Het zijn tekenen dat ik iets heb meegenomen wat ik nog niet volledig kon plaatsen in de sessie zelf.

Wat ik door de jaren heen leerde: dat nabespreken in je hoofd kost energie. Veel energie. Niet omdat je te veel nadenkt, maar omdat je brein iets probeert te ordenen waarvoor je op dat moment nog geen kader had.

Een kader maakt dat nabespreken niet overbodig.
Maar het maakt het een stuk korter.

Welke vraag stel jij jezelf na een sessie die blijft hangen?
Ik ben benieuwd.

Ze zat al twintig minuten te praten toen ik het voelde.

Niet iets wat ze zei. Iets wat ze deed.

Ze lachte net iets te snel na elke zin die ergens op leek te landen. Alsof ze de stilte wilde opvullen voor ik erin kon stappen. Haar verhaal was volledig, gedetailleerd, chronologisch en toch had ik het gevoel dat ik steeds verder van haar weg zat in plaats van dichter bij.

Ik stelde een vraag. Ze beantwoordde hem netjes.

Ik stelde er nog een. Ze glimlachte en gaf opnieuw een antwoord dat klopte maar niets opende.

En terwijl ze praatte, zat er in mij iets wat zei: hier is iets. Maar ik weet nog niet wat.

Dat gevoel kennen veel therapeuten.

Het is geen twijfel aan jezelf. Het is geen slechte sessie. Het is een signaal.

Je systeem registreert iets wat je nog geen taal voor hebt.

Een tempo dat net iets te hoog ligt. Een woordkeuze die gevoel op afstand houdt. Een glimlach die te snel komt na iets wat eigenlijk pijn had mogen doen.

In het DMM van Crittenden noemen we dit de A-stijl: het systeem dat vroeg leerde dat nabijheid onveilig is en dat feiten veiliger zijn dan gevoel. Dat controle betrouwbaarder is dan contact.

Niet als diagnose. Maar als logica.

En zodra je die logica begint te zien, verandert er iets in hoe je luistert.

Je gaat niet meer zoeken naar wat iemand zegt.

Je begint te kijken naar hoe iemand contact maakt of precies niet.

Herken jij dat moment in een sessie?

Dat gevoel van: hier speelt iets, maar ik heb er nog geen woorden voor?

Vertel het ons in de reacties. We zijn benieuwd hoe dat er bij jou uitziet.

Je sessie is voorbij, je cliënt is weg. En jij blijft zitten met de vraag: wat speelde er nu eigenlijk?
Niet omdat je het verkeerd hebt gedaan. Maar omdat gedrag in de sessie zelden vanzelf zijn betekenis prijsgeeft. Een cliënt die veel verklaart, die plots afzegt, die nabijheid zoekt en tegelijk afweert... dat is geen toeval. Dat is een strategie. En als je die strategie leert lezen terwijl het gesprek loopt, verandert hoe je werkt.

Wij zijn Sara en Charline van De Praktijk. In vijf online masterclasses leren we psychologen en therapeuten om beschermstijlen te herkennen en er concreet op af te stemmen: in taal, tempo en timing.

Vanuit het Dynamisch Maturatie Model van Crittenden, evidence-based en direct toepasbaar in de sessie.

Vijf avonden, online, vanaf 21 mei 2026. Vanaf 39 euro excl. btw per masterclass, of de volledige reeks voor 149 euro excl. btw.

Schrijf je in via de link.